Jestem już w Polsce. Wiecie co jest najgorsze? Że nie umiem Polskiego. To dla mnie jak chiński tradycyjny, no wiecie ten ze znaczkami itp. Wychodzę właśnie z budynku i czekam na jakąś przejeżdżającą taksówkę. Tak, tutaj nie jest jak w Irlandii czy w Londynie, tutaj trzeba podejść do taksówki. Akurat żadnej nie było. Postanowiłem poczekać. Wreszcie jakiś szaro-niebieski pojazd nadjeżdżał, szybko otworzyłem drzwi i wsiadłem jak bym to zrobił na lotnisku w WB. Podałem karteczkę kierowcy i już jechaliśmy we wskazane miejsce. Okazało sie, że ten 29-latek zna angielski, ma na imię Marek.
- Po co przyleciałeś do polski? - zapytał się mnie z wyraźną ciekawością.
- Muszę kogoś odnaleźć - odpowiedziałem.
- Dziewczyna? - poruszył znacząco brwiami.
- Tak - odpowiedziałem.
- A co, strzeliła focha i uciekła co? Hah, znam to skądś, a tak w ogóle Niall to czy ty czasem nie jesteś z tego sławnego boysbandu?
- Nie tyle co "strzeliła focha" - za gestykulowałem w powietrzu kocie łapki - co zostaliśmy rozdzieleni. Tak, jestem z tego już byłego boysbandu, a skąd ty o tym wiesz? Przecież nasze fanki mają tak mniej więcej do 19 lat. - zdziwiłem się.
- Mam młodszą siostrę, nawet nie wiesz jak przeżyła całą waszą historię. Płakała gdy Twoja dziewczyna została porwana, przeżywała to wszystko razem z wami, chociaż nie wiedzieliście nawet o jej istnieniu. Nie wiesz jak przeżyła gdy wasz zespół się rozpadł. Przestała jeść, spać, cały czas płakała. Jej pokój wygląda tak:
-To ona tutaj jakieś 2 miesiące temu. Teraz inaczej wygląda. Tutaj jest szczęśliwa. Wiesz, ona nawet pojechała do Londynu na koncert. - powiedział Marek.
- Jak ona się nazywa? - zapytałem łamiącym się głosem.
- Agata.
- Daleko mieszkasz?
- Tutaj się skręca i już jesteśmy a co?
- Jest w domu tak? - zapytałem.
- No jest.
- Podjedź, nie może tak być. - powiedziałem a już resztę drogi przemilczeliśmy.
Dojechaliśmy do niedużego pomarańczowego domu. Mój nowo poznany kolega zaprowadził mnie do jej pokoju.
- Agata?
- Wyjdź stąd! - powiedziała po Polsku ale ja nie zrozumiałem.
- I don't understand - szepnąłem a przede mną stała niezbyt wysoka dziewczyna z podpuchniętymi oczami.
- Niall? - załkała, przytuliłem ją najmocniej i powiedziałem, że nie ma się co zamartwiać, że wszystko będzie dobrze. Przeprosiłem ją ponieważ czas mnie gonił, znów jechaliśmy do mojego miejsca docelowego. Prosto do Sa.
- Za ile będziemy? - zapytałem.
- Za około 40 minut, a co śpieszysz się? - zapytał.
- Tak, i to bardzo.
- Ech, pojedziemy autostradą w tedy.
- Dziękuję.
Patrzyłem się w już ciemne niebo ozdobione gwiazdami. Księżyc schował się właśnie za chmurami. Już prawie jestem przy Tobie.
Sa.
Jadę i jadę i dojechać nie mogę. To jest po prostu straszne. Pociesza mnie jedynie fakt, że już niedługo zobaczę się z Niallem. To będzie najwspanialszy prezent urodzinowy. Tak za równo tydzień 19 stycznia mam urodziny, wielka 19. Taak, były święta lecz nie mieliśmy kiedy ich obchodzić. Wpatrzona w niebo zapomniałam o Bożym świecie. Tak pięknie to wyglądało... Ten stan przerwała mi jakaś dziewczyna z długimi włosami i różowym ombre, była ubrana w legginsy z motywem czarno-białych pasków, czarno-białe air max'y i długi czarny płaszcz.
- Wolne? - wskazała miejsce na przeciwko mnie.
- Pewnie - uśmiechnęłam się.
- Jestem Ola - podała mi rękę.
- A ja Sara, ale nie którzy mówią na mnie Sa, San i tak dalej - zaśmiałam się.
- Oo, mam taki sam telefon. - powiedziała wyciągając swój z kieszeni i wymachując nim przed moim nosem.
- Haha, co za zbieg okoliczności - powiedziała.
- No to fakt, gdzie jedziesz? - zapytałam z ciekawością.
- Do Wawy, mój chłopak tam mieszka chcę mu zrobić niespodziankę. Pokazać Ci go? - zapytała.
- Pewnie - zaśmiałam się.
- Tak, a ty masz chłopaka? - zapytała.
- Mam - posmutniałam a z oka poleciała mi pojedyncza łza.
- Ej, co jest? - zdziwiła się.
- Bo widzisz nas rozdzielono. - powiedziałam.
- Masz jego zdjęcie? - zapytała z uroczym uśmiechem na twarzy.
- Ja nie mam, wiesz nowy telefon ale poszukam w internecie. - powiedziałam.
- No Niall, Niall Horan. Mój chłopak. - powiedziałam i zaczęłam się uśmiechać do ekranu.
- To jest nie możliwe, Niall Horan to gwiazda przecież. Jak to jest możliwe, że jesteś jego "dziewczyną"? - zapytała.
- Bo widzisz, wygrałam konkurs na ich teksciarę, potem sprawa sie nieco skomplikowała - skrzywiłam sie na samą myśl o porwaniu - i nas rozdzielono. Uwierz, nie kłamię.
- Eh, wieżę, wieżę. - powiedziała - Masz może Facebooka albo Twittera?
- Miałam, usuwają się jak tylko go założę.
- I nie wiesz jak to zrobić by się nie usuwało? - podniosła jedną brew do góry w taki śmieszny sposób.
- No gdybym wiedziała już dawno bym to zrobiła.
- No tak... ja umiem pokaż.
- Zarejestrować się?
- No tak - zaśmiała się.
Po 20 min siłowania się z FB i TT.
- Proszę - oddała mi mój telefon.
- O dziękuję Ci bardzo - uśmiechnęłam się.
- Spoko, dasz mi swój numer telefonu?
- Ok - podałam jej o co prosiła.
Rozmawiałyśmy o wszystkim i o niczym. Wymieniłyśmy się nie tylko numerem telefonu ale również zaprosiłam ją na FB i zaobserwowałam na TT. Ola jest bardzo fajną dziewczyną. Uwielbia słuchać rapu, jej chłopak ma własny zespół, na prawdę świetnie się z nią rozmawia. Umówiłyśmy się na jutro na zakupy w galerii na godzinę 12. Myślę, że będzie fajnie.
Niall.
Jestem wreszcie pod jej domem. Pożegnałem się i podziękowałem Markowi za przywiezienie. Wreszcie jest, wreszcie spotkam się z Sa. Nacisnąłem dzwonek, nic. Zapukałem, nadal nic! Odwróciłem się i odszedłem kawałek od drzwi, zacząłem ją wołać. Nikogo w tym przeklętym domu nie ma!
Nagle poczułem na sobie kogoś wzrok. Odwróciłem się a tam stała jakaś pani, mówiła coś do mnie lecz nic a nic nie rozumiałem.
- Kim jesteś? - zapytała się mnie a kto wie co to znaczy.
- I don't understand - powiedziałem zrezygnowany.
- Eh, zadzwonię po syna - znów coś powiedziała. - Chodź - złapała mnie za rękę i gdzieś prowadziła. Bałem się jej. Może to śmieszne ale bałem się jej! Gdy wreszcie doszliśmy do (jak podejrzewałem) jej domu, uśmiechnęła się do mnie i otworzyła drzwi gestem ręki zaprosiła do środka. Ściągnąłem buty oraz resztę i skierowałem się za kobietą do przestronnego pokoju o kremowych ścianach.
---------------------------
Jest ;)
Tak dzisiaj przeglądałam rozdziały i stwierdziłam, że strasznie krótkie ostatnio dodaję ;C
Odpowiecie na pytania?
1) Jak się podoba nowy wystrój bloga?
2) Czy mam coś zmienić?
3) Dodawać krótsze częściej 1-2 dni czy dłuższe co ok 2-3 dni?
4) Co wam się podoba w tym opowiadaniu?
+ Jeśli zauważyliście możecie zaznaczać czy wam się spodobał rozdział czy nie! Pod rozdziałem jest "reakcja" wystarczy zaznaczyć w wybranej budce i już :) Możecie zadawać mi pytania na ask'u oraz polecać swoje blogi w zakładce "SPAM.". W szybki sposób możecie również przenieść się z jednego mojego bloga na drugi.
DO NASTĘPNEGO XX
CZYTASZ? KOMENTUJ! :3
