Dziesięć

" [...]
  - Nie wszystko w porządku. - powiedziałam i położyłam się do łóżka. Jak zwykle, nic nie było w porządku..."
- Na pewno? Bo wiesz- na dałam mu dokończyć.
- Tak jest wszystko w tym pieprzonym porządku, albo wiesz co?! Nic nie jest w porządku nic! - powiedziałam, krzycząc przez łzy.
- Sa proszę powiedz mi, przecież miałaś dobry humor a teraz? Jak tylko zobaczyłaś go to posmutniałaś proszę powiedz mi o co do cholery chodzi?! - krzykną lecz przytulił mnie.
- Bo widzisz, ja się - zawiesiłam głos - albo inaczej ja go kocham... - rozpłakałam się a jego gołe ramie było już mokre.
- Że co?! To dlaczego się bawisz ze mną w podchody co!? Dlaczego mnie całowałaś!? - odskoczył odemnie i złapał się za głowę.
- Bo widzisz ja, ja chcę żeby był zazdrosny bo on... proszę pomożesz mi? Proszę, Harry. - podeszłam do niego i zrobiłam maślane oczka chociaż słona ciecz w moich oczach lekko mi to uniemożliwiała. 
- Sa, oczywiście, że Ci w tym pomogę lecz... do pewnego momentu bo ja nie chcę go krzywdzić błagam zrozum mnie. - odpowiedział łapiąc moją twarz tak, że widziałam jego oczy, w których widziałam: zmartwienie, ból, rozpacz ale i satysfakcję.
- Dziękuję i tak rozumiem to. - uśmiechnęłam się lekko.
- To teraz tak dzisiaj jedziemy na sesję, czy chciałaby panienka mi potowarzyszyć? - uśmiechną się do mnie szarmancko, na co ja tylko wybuchłam śmiechem i złapałam go za rękę. 
- Oczywiście, panie Styles. - zaśmialiśmy się razem.
- No to idź się teraz przebrać bo za 30 min jedziemy, chociaż jak dla mnie możesz tak jechać. - zaśmiał się i zmierzył mnie wzrokiem od stóp do głowy. 
- Ha ha, bardzo zabawne. Oczywiście, że się przebiorę lecz mam takie o to pytanie- gdzie ty się przebierzesz? - zaśmiałam się.
- No jak to gadzie? - zapytał zaskoczony. - razem z tobą w łazience. 
- Ha ha, ojj no ja nie wiem - przytuliłam go - dziękuję Ci Harry jeszcze raz. 
- Nie ma za co no a teraz idź się ubierać ale to już! - zaśmiał się.
- Dobra. - odwzajemniłam uśmiech. 
   W łazience wzięłam szybki prysznic, i ubrałam w taki zestaw. Gdy już byłam gotowa a moje włosy już nie przypominały mopa, wyszłam z łazienki gdzie czekał już na mnie gotowy Harry. Znów mnie zmierzyła na co ja tylko przewróciłam oczami.

- Harry coś nie tak? - zapytałam się.
- Właściwie to wszystko oprócz jednego - zaśmiał się.
- To znaczy? - dopytywałam.
- Ale to już, Ci dam jak będzie w pobliżu Niall, no wiesz chyba chciałaś w nim wzbudzić zazdrość co? - poruszał zabawnie brwiami.
- Ha ha, no dobra ale musimy już iść bo wiesz mamy tylko 10 min. - powiedziałam do chłopaka który kierował się w moją stronę.
- Czy panienka da mi swoją rękę? - zapytał z teatralnym akcentem wyciągając kończynę w moją stronę. 
- A dam. - również złapałam go a ten ścisną ją mocno. - poczekaj wezmę jeszcze zeszyt! - puściłam go- a przynajmniej miałam taki zamiar bo nie puścił mnie. - Harry! - przyciągną mnie do siebie.
- Wiesz, już się tym zająłem a i wiesz co? Ładna piosenka - uśmiechną się do mnie.
- Dziękuję, no to możemy już iść. - odwzajemniłam uśmiech. Na dole w salonie czekał dopiero Lou i, i Li-am! Liam!? Co on tutaj robi? Po minie Louisa wywnioskowałam, że nie jest zbytnio zadowolony tym, że tutaj jest, i siedzi na fotelu właśnie w tym domu.
- Liam? Co ty tutaj do cholery robisz?! - wrzasną Harry zakrywając mnie sobą.
- O, to teraz tak wita się swojego przyjaciela tak? No nie, Sa? Widze, że znalazłaś sobie innego. Co już Ci się Niall znudził? - zapytał z sarkastycznym uśmiechem na twarzy.
- Przecież, miałeś być dopiero na miejscu czemu jesteś tutaj?! - znów wrzasną Harry na niego.
- Bo bo wiesz - powiedział chłopak przez którego trafiłam do szpitala, lecz przerwał mu śpiewny głos jakiejś dziewczyny z ciekawym akcentem tak to była Mirela. - O Mirela czemuż tak długo Ci to zajęło? - spytał się jej Li podczas gdy podchodziła do niego. Kiedy doszła pocałowali się i nie tak że tego nie widziałam tylko tak się jeszcze wzięli ustawili, że ich dokładnie widziałam. Jak on mógł?! Najpierw próbował mnie zgwałcić a teraz!? Teraz znalazł sobie inną?! I to do tego Mirele!? Biedna Dan, a ona myśli, że on ją kocha...
- A bo wiesz musiałam coś wybrać specjalnie dla Ciebie. - powiedziała dziewczyna ubrana w bardzo krótką czerwoną sukienkę. - i jak wyglądam? - obróciła się dziewczyna wokół własnej osi. 
- Przepięknie - puścił do niej oczko Li. 
- Ale wiesz, że nie jedziemy do burdelu tylko na sesje Mir? - powiedział obojętnie Harry do Mireli. - albo w sumie to możemy Cię tam podrzucić. 
- Widze, że wiesz gdzie jest burdel w tym wielkim mieście - powiedziała dziewczyna.
- Nie ja nie wiem ale Liam zapewne. - spojrzał Harry- nadal mnie osłaniając- na chłopaka.
- Ej, dobra stop. - no wreszcie odezwał się Lou! - Możecie już przestać? 
- Ale co? Przecież to jest czysta prawda! - oburzył się Harry.
- Dobra chodźmy już stąd Mi - powiedział Li.
- Chętnie. - dziewczyna zmierzyła mnie wzrokiem od góry do dołu i tak jeszcze kilka razy lecz w innej kolejności. Gdy już wyszli usłyszałam jak ktoś schodzi po schodach tą osobą okazał się Niall a za nim Zayn. 
- Co się dzieje? - zapytał Niall zdezorientowany.
- A bo tutaj - przerwałam mu.
- Nie nic a co ma się dziać? - odpowiedziałam i jedno znacznie spojrzałam na Hazze. 
- Nie nie wiem wydawało mi się, że słyszałem Liama - powiedział i usiadł się gdzie faktycznie kilka minut temu siedział tamten chłopak. 
- To źle słyszałeś- odparł oschle Harry i zwrócił się do mnie - wyciągnij rękę .
- Po co? - powiedziałam zaskoczona.
- Wyciągnij rękę i zamknij oczy. - uśmiechną się do mnie. 
- No dobra. - jak powiedziałam tak zrobiłam wyciągnęłam w jego kierunku rękę i zamknęłam oczy. Poczułam coś zimnego i drobnego na moim palcu serdecznym u prawej ręki. Gdy otworzyłam oczy okazało się, ze wszyscy się nam przyglądają a Niall'owi to prawie oczy z orbit wyleciały. Lecz na moim palcu spoczywał piękny pierścionek.
- O Boże dziękuję Ci Harry! - rzuciłam mu się na szyję. 
- A proszę, ej to co idziemy? - krzykną wesoły, lecz wszyscy patrzyli się na nas zdezorientowanym wzrokiem.
- Wiecie ja chyba nie ide bo coś sie źle czuję przepraszam - rzucił tylko Niall patrząc na mnie z nie dowierzaniem i idąc w kierunku schodów. 
- Ja chyba też zostanę - powiedziałam na ucho Hazzie i również skierowałam się w kierunku schodów.
- No dobra więc chociaż wy chodźcie. - zrobił wielkie oczy Harry. 

                                               Po dobrych 10 min dobijania się do pokoju Nialla.

- Niall proszę otwórz to cholerne drzwi! - łkałam lecz ten nic nie odpowiedział. - Niall proszę Cię... i usłyszałam chrzęst przekręcającego się klucza.
- Co chcesz? - zapytał sie mnie chłopak jak po jego oczach wskazywało płakał. 
- Porozmawiać - powiedziałam wchodząc do pomieszczenia.
- Niby o czym?! O tym co ty najlepszego wyprawiasz?! - wrzasną zamykając drzwi.
- Ale co ja niby robie?! Dlaczego Ty się tak zachowujesz? - powiedziałam ze złością. 
- Jak ja się zachowuję?! A ty jak?! Nie jesteś lepsza! Czy ty naprawdę tego nie widzisz?! - walną pięścią w komodę stojącą koło drzwi tak, że aż się zatrzęsła.
- Co mam niby widzieć?! - również się zezłościłam już na całość.
- To, że cię kocham! Że zakochałem się w Tobie już jak wysłałaś nam zgłoszenie do konkursu! Dlaczego ty mi to robisz co?! Dlaczego musiałaś się zakochać właśnie w Harrym?! Dlaczego nie możesz tego pojąć, że właśnie w tym momencie ktoś cię kocha ponad życie!? Dlaczego ja sie kurwa pytam dlaczego?! - wywrzeszczał się na mnie i wyszedł z pokoju trzaskając drzwiami. Po paru sekundach usłyszałam trzask drzwi na dole i gwałtowne odpalenie samochodu. Siedziałam jeszcze tak może z 30min. Nikt nie przychodził w domu już robiło się ciemno. Nagle poczułam wibracje w kieszeni. Na wyświetlaczu pokazała mi się nazwa kontaktu " Mama ", cóż trzeba było odebrać.
- Halo? - powiedziałam próbując zmienić głos tak żeby się nie skapnęła, że płakałam.
- Sarah! Dlaczego się nie odzywałaś przez te wszystkie tygodnie!? Wiesz jak my się z tatą denerwowaliśmy?! - usłyszałam rozgniewany głos mamy w słuchawce. 
- Mamo ja przepraszam, gdy przyleciałam zapomniałam wziąć telefon z samolotu i dopiero dzisiaj go odzyskałam - tak wiem skłamałam. 
- Eh, wiedziałam, ze nie powinnam się zgodzić no ale cóż. Jak tam sobie radzisz? Wiesz, że jesteś sławna? - powiedziała moja rodzicielka już nie tak bardzo gniewnym głosem.
- Tak wiem mamo, ale wiesz jestem zmęczona dzisiaj było super więc jutro zadzwonię dobrze? - znów skłamałam.
- No dobrze, dobranoc. - pożegnałam się i rozłączyłam. Po paru chwilach dostałam sms od Harrego :
" Niall jest w szpitalu, miał wypadek. Harry " 


--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Siema, siema xx.! Co tam u was? Bo ja chora i nie mogę jutro iść na impreze karnawałową :(  / Olaa :*


CZYTASZ=KOMENTUJESZ xx :) 

Dziewięć

    "[..] 

   - Tak to prawda jesteśmy razem a teraz pan wybaczy. - i wsadził mnie do samochodu. Czekaj, zaraz, co on powiedział?! "

- Niall możesz mi powiedzieć dlaczego to zrobiłeś? - zapytałam po dłuższej, jak i zresztą niezręcznej już ciszy. 
- Ale co? - odpowiedział pytając mnie się z dziwnym wyrazem twarzy.
- No wiesz to co powiedziałeś do tego gościa... - wbiłam wzrok w czarną deskę rozdzielczą samochodu blondyna.
- Bo widzisz ja - mówiąc to spojrzał się ukradkiem na mnie.
- Co ty? - odwróciłam się do niego tak, że widziałam jego część twarzy.
- Możemy o tym pogadać w pokoju? Proszę cię - powiedział i spojrzał się na mnie. Ja tylko skinęłam głową. 
    Mijając pół Londynu ani razu nie spojrzałam ani nie powiedziałam do Nialla. Długo jechaliśmy ponieważ jak na tą godzinę w tym wielkim mieście są przeokropne korki. Szczerze mówiąc to nie wiedziałam za ile dojedziemy, nie jestem tutaj zbyt długo, ale nie przeszkadza mi to. Ciekawe jak tam u Dan trzeba by było jeszcze w tym tygodniu skombinować jej adres lub telefon... tak trzeba by było. Nagle poczułam wibracje w mojej kieszeni a potem usłyszałam piosenkę Six Degrees Of Separation. Na wyświetlaczu pojawił się numer którego nie znałam. Odebrałam:
- Halo? - usłyszałam po drugiej stronie.
- Em, kto mówi? - nie wiem jak wy ale ja nie lubię zadawać takich pytań to straszne mnie zapesza. 
- Cześć, tu Danielle - gdy tylko usłyszałam jej imię zrobiło mi się gorąco a prowadzący Niall patrzył na mnie pytająco.
- No hej Dan - odpowiedziałam i spojrzałam na jego przezabawne zdziwienie. 
- Mam taki pomysł na zakupy co? No wiesz ty, El i ja co ty na to? - po tych słowach lekko się zdziwiłam przecież to przeze mnie jej związek upadł albo w sumie... to nie prze zemnie tylko przez Liama...
- Tak spoko gdzie, kiedy i o której? - zapytałam uśmiechając się tak jakby na mnie patrzyła a nie słuchała. 
- Em, wyśle ci adres i dokładną godzinę dobrze? - słyszałam jej śmiech tak bardzo było mi smutno, jej związek i  niewdzięczny Li...
- Tak, dobrze- po tych słowach, rozmawiałyśmy jeszcze dobre 20 min. Opowiadała mi o tym jak jest jej ciężko, że Li wysyła do niej tysiące bukietów róż, sms'ów, że dzwoni kilkaset razy na dzień. Ja tylko odpowiadałam, że będzie dobrze chociaż wiedziałam, że to nie jest prawda- nigdy nie jest dobrze. Po tych 20 min rozmawiania i pocieszania rozłączyłam się. Ręka już mi odpadała. 
- Jak tam radzi sobie Dan? - zapytał się mnie blondyn.
- Eh, a jak może sobie radzić? Jest w kompletnej kropce, nie wiem jak to będzie. - odpowiedziałam zmartwionym głosem.
- Nie martw się wszystko będzie dobrze. - po tych słowach wybuchłam. Normalnie wybuchłam jak wulkan.
- Będzie dobrze?! Ty mówisz, że będzie dobrze?! Nic nie będzie dobrze! Nigdy nie jest dobrze! Zawsze jest źle! Zawsze! Ale ty nic o tym nie wiesz masz lekkie życie! Nic Cie nie musi obchodzić nie wiem nawet dlaczego ja cię obchodzę! Przecież nie jestem żadną nie wiem jakąś sławną dziewczyną! Wręcz przeciwnie! Pochodzę z małej wioski nic nie znaczącego w show biznesie państwa! - wygadałam, a raczej wydarłam się na niego. Nie mogłam już wytrzymać za często słyszę to "wszystko będzie dobrze" za często bo zawsze nic nie jest dobrze. Niall najwyraźniej się na mnie obraził. Gdy wychodził z samochodu trzasną drzwiami aż się wzdrygnęłam. Również wyszłam lecz jeszcze skierowałam się do bagażnika po moją walizkę która nie należała do lekkich. Wyciągnięcie jej zajęło mi dobre 5min i do dźwignięcie jej do drzwi kolejne 5, a czemu musiałam ją taszczyć zamiast po prostu wyciągnąć kółka? Ponieważ właśnie w tym momencie się coś rozwaliło! Nie ma to jak mieć cholerne szczęście < wyczuj ten sarkazm >!  Gdy wchodziłam do domu usłyszałam tylko trzaśnięcie drzwiami u góry już mogłam się spodziewać, że to Niall... No cóż ściągnęłam buty wzięłam walizkę i skierowałam się w stronę pokoju naszego pokoju. Drzwi były zamknięte, nic nie słyszałam. Usiadłam się naprzeciwko drzwi pod ścianą i zaczęłam płakać, słona ciecz już zajęła się moim makijażem a bluza z napisem " I love Niall " stawała się coraz bardziej mokra w końcu nie wiem kiedy ale usnęłam.

SEN: 
- Niall proszę porozmawiajmy! - wydzierałam się na cały głos.
- Nie mam ochoty z Tobą rozmawiać! Jak mogłaś!? Jak mogłaś mi to zrobić?! Zjeść całą nutellę i się nie podzielić! Jak?! - spytał się mnie blondyn ze złością w jego niebieskich tęczówkach. 
- No przepraszam byłam głodna! - powiedziałam.
- To było coś innego zjeść albo chociaż zostawić trochę! - już mu się oczy zeszkliły zresztą mi też.
- No Niall, poczekaj ide do sklepu mam Ci coś jeszcze kupić? - odpowiedziałam już uspakajając się i ubierając buty.
- Tak chcę czipsy, paluszki, pepsi, popcorn, i żelki. - odpowiedział z uśmiechem- jak małe dziecko- na twarzy.
- Jasne już sie robi. - powiedziałam przewracając oczami i wychodząc z domu.

   Ze snu wyrwały mnie jakieś krzyki albo wstrząsy, nie wiem teraz ale gdy otworzyłam oczy to nade mną stał zaspany Harry w bokserkach. 
- Ee, Sa co ty tutaj robisz? Czemu nie jesteś w pokoju? - zapytał się mnie ledwo przytomny chłopak.
- No bo Niall... pokłóciliśmy się i zamkną drzwi... - odpowiedziałam spuszczając głowę.
- Wiesz, jak chcesz to możesz dzisiaj u mnie spać - uśmiechną się do mnie.
- Na prawde? Nie będzie to dla Ciebie kłopot bo wiesz, całkiem miękki macie tutaj dywan... - tym tekstem rozbawiłam go.
- Nie oczywiście, że to nie będzie żaden kłopot choć - mówiąc pomógł mi wstać.
   Pokój Harrego był dużo większy od Nialla. Ściany miał chyba miętowe i ciemną podłogę na środku pomieszczenia stało wielkie łóżko. Pokazał mi gdzie jest łazienka. Tak gdy spojrzałam w lustro przestraszyłam się: ciągle miałam tą czapkę na głowie, a moje oczy... całe opuchnięte i czarne policzki od tuszu po 10min byłam już gotowa miałam ubraną piżamę . Wychodząc z łazienki i gasząc światło kierowałam się po omacku do łóżka, kiedy już je odnalazłam wślizgnęłam się pod kołdrę i próbowałam zasnąć lecz mój towarzysz jeszcze nie spał.
- Ładna pidżamka - powiedział już nie tak bardzo zaspanym głosem.
- Dzienki em, ładne bokserki? - odpowiedziałam z sennością w głosie.
- Dzienki - gdy to mówił czułam jak koło mnie łóżko lekko się ugina.
- Harry, dziękuję - odwróciłam się do niego twarzą.
- Za co? - zdziwił się.
- Za to, że mnie wybawiłeś przed tym bym nie spała na tym, tak szczerze mówiąc dywanie. - uśmiechnęłam się.
- Haha nie ma za co. - przybliżył swoją twarz do mojej.
- Harry, co ty robisz? - spytałam lekko zaskoczona.
- No jak to co? Próbuję cię pocałować - zaśmiał się.
- Hm, to próbuj dalej - również się zaśmiałam i spojrzałam w te jego zabójcze oczy.
- A chcesz tego? - zapytał ciągle przybliżając twarz do mojej jeszcze chwilkę a nasze nosy będą miały niezłe zderzenie.
- Harry ja, ja nie mam pojęcia. A ty tego chcesz? - zapytałam uśmiechnięta.
- Chcę. - mówiąc to nasze usta dzieliła bardzo mała odległość.
- Wiesz, ja też. - i nasze usta się spotkały, gdy języki tańczyły ja rozmarzyłam się o Harrym. Kiedy przerwał, otworzyłam oczy.
- Umm, wiesz nieźle całujesz, ale ja bym tam jeszcze tutaj jeszcze dopracowywał. - zaśmiał się.
- Ha ha, nie całujesz lepiej a teraz pozwól, że pójdę spać panie Styles! - cmoknęłam go jeszcze raz w usta i odwróciłam się do niego plecami. 
- Dobranoc, proszę panią - powiedział jeszcze Boy with Curly hair.
- Dobranoc, proszę pana- odpowiedziałam i uśmiechnęłam się sama do siebie. 

                                                      Następny dzień 22 listopad 2012 rok
   Obudziłam się na nagim torsie Harrego, wyglądał pięknie. Jego włosy były w artystycznym nieładzie a usta lekko rozchylone. Wspięłam się po nim i pocałowałam. O dziwo ten go odwzajemnił! Nie spał! Automatycznie odkleiłam się od niego i spojrzałam.
- No dzień dobry, takie budzenie to ja bym chciał codziennie - zaśmiał się.
- Ej to nie jest fer. - odwróciłam się do niego plecami i strzeliłam pospolitego focha. 
- Co nie jest fer? - mówił ciągle się śmiejąc.
- To że już nie spałeś a ja zrobiłam z siebie totalną idiotkę.
- Oj nie zrobiłaś! - zaprzeczył - wiesz lubie takie powitania. - złapał mnie za rękę i pociągną tak, że wylądowałam na jego rozgrzanym torsie 5 cm od twarzy. 
- Ej a tak właściwie to gdzie jest Mirela? Przecież miała u ciebie spać - zapytałam się.
- Wiesz gdy Li postanowił wyprowadzić się z tego domu Mirela zajęła jego pokój - uśmiechną się.
- Aha, no to co teraz robimy? - zapytałam się go próbując poruszać brwiami tak jak to robi Niall...
- Wiesz ja mam mnóstwo propozycji - uśmiechną się do mnie ruszając brwiami tak jak ja to chciałam zrobić.
- Na przykład? - zaśmiałam się.
- Hmm, leżenie w łóżku, całowanie się lub... - przerwało mu głośnie pukanie do drzwi.
- Kto to? - zapytałam się szeptem do chłopaka.
- Ninja, poczekaj tutaj obronie cię. - odpowiedział również szeptem, po czym zaśmiał się. 
- Dobrze czekam mój wybawicielu. - powiedziałam teatralnie. Gdy Harry otworzył drzwi, nie widziałam kto tam stał, bo Harry mi zasłaniał lecz poznałam jego głos tak to był Niall...
- Em, jest tutaj może Sa? - spytał blondyn.
- A jest a czy coś się stało? - zapytał śmiesznie Hazza 
- No bo wiesz nie była u mnie w nocy i się zmartwiłem - pff zmartwił się?! A jak zamykał drzwi na klucz to się nie martwił?! Tego było już za dużo, trzeba zrobić coś, żeby był zazdrosny. Jak powiedziałam tak zrobiłam podleciałam szybko do torby i założyłam bluzkę ledwo sięgającą za żebra i przewiewne koronkowe, halkowe szorty, tak ubrana dołączyłam do Harrego.
- O cześć Niall. - mówiąc to nie zwracałam na niego zbytnio dużej uwagi a raczej skupiałam się na Harrym.
- No cześć - oniemiał, jest cel został osiągnięty! 
- Coś się stało, że sobie o mnie przypomniałeś? - spytałam udając, że mnie to interesuje. 
- No bo wiesz dzisiaj nie przyszłaś do pokoju i się zmartwiłem. - odpowiedział speszony. 
- Ah tak bo wiesz zasnęłam pod drzwiami i obudził mnie Harry - mówiąc to nadal nie patrzyłam na blondyna tylko  bawiłam się włosami bruneta. - i poszłam spać do niego. - dokończyłam obojętnie.
- Wiesz przepraszam za wczoraj. - powiedział spuszczając wzrok.
- Nie ma za co - wreszcie na niego spojrzałam, na jego oczy a raczej podpuchnięte oczy! Czekaj on płakał?! Wtedy się przejęłam on, on przeze mnie płakał. Zrobiło mi się smutno.
- To ja chyba już sobie pójdę. - odpowiedział na prawdę smutno.
- Cześć - odpowiedziałam również smutno, i weszłam  z powrotem do pokoju zamykając drzwi.
- Sa czy coś się stało? - spytał się mnie zaniepokojony Harry.
- Nie wszystko w porządku. - powiedziałam i położyłam się do łóżka. Jak zwykle, nic nie było w porządku...

----------------------------------------------------------------------------------------------------
Hejjj :D Pisze dla was bardzo chora Ola! Taki tam żart tak wiem nie wyszło mi. A teraz do rozdziału- ten rozdział nie skończy się tak jak myślicie no wiecie, że Harry + Sa = ekhem :D Nie, nie, nie nic z tego :D Ale czekajcie na następny bo będzie się już coś działo a i pamiętajcie CZYTASZ=KOMENTUJESZ :D, hehe a i wiecie co mam już 1,037 wejść ( jest godzina 00:07 jak co :P ) Bardzo dziękuję oby tyle komentarzy co wyświetleń / Olaa :*