- Na prawdę? - powiedziałam a w oku pojawiły mi się łzy szczęścia.
- Dzisiaj o 17 będziesz chciała do łazienki jasne? Wypuszczę Cię lecz nie pójdę za Tobą. Teraz poproszę o zmianę warty i pójdę dla ciebie po jakieś normalne ubrania. Jasne? - zapytał.
- Dobrze. - wydusiłam z siebie. Chłopak wyciągnął białego Iphon'a z kieszeni i wybierał numer.
- Halo? Poproszę o zmianę. - i się rozłączył.
- Boję się - powiedziałam.
- Nie masz czego - i zrobił to czego się nie spodziewałam. Pocałował mnie a ja go odepchnęłam.
- Przepraszam - powiedział - zapędziłem się - powiedział zawstydzony. - San, na dole gdy już wyjdziesz z budynku będzie stać czarny Jeep, podobny do tego co nim przyjechałaś. - powiedział- Wsiądziesz do niego i dasz mu tą karteczkę.- wręczył mi biały papierek. - tylko pamiętaj - nie dokończył bo już inny przyszedł.
- Za chwile wrócę - powiedział Quinn szorstko a tamten skinął głową. Zapanowała głucha cisza. Patrzyłam ciągle w podłogę lecz i czasami na tego gościa. Z rozmyśleń wyrwał mnie jakiś dźwięk to był telefon tego gościa. Odebrał i pośpiesznie wyszedł zostawiając drzwi otwarte na oścież. Zmiana planów Quinn - pomyślałam. Szybko wstałam i podeszłam do drzwi, wychyliłam głowę by sprawdzić czy nikogo nie ma- czysto. Wybiegłam już cała na korytarz w poszukiwaniu windy. Jest znalazłam, nawet otwarta była. Szybko nacisnęłam guzik z cyfrą "0" i winda ruszyła. Serce mi waliło jak oszalałe. Patrzyłam i modliłam się by wskaźnik który pokazuje na którym piętrze się znajduje nie stanął. Pokazywał kolejno ostatnie cyfry a na moim sercu zaczęło robić się coraz lżej i lżej. Wreszcie się otworzyła a za nimi stał Quinn. Gdybyście widzieli jego minę. Szybko zamrugał i pociągnął mnie za rękę. Skierowaliśmy się do drzwi lecz ja nie mogłam za szybko iść z powodu na kostkę. Doszliśmy do czarnego Jeep'a otworzył mi tylne drzwi i ustalił z kierowcą gdzie ma mnie zawieść. Ruszyliśmy. Przez całą drogę się nie odzywałam. Gdy dojeżdżaliśmy do domu z którego mnie porwano przeżyłam szok! On na prawdę mnie odwozi do domu! Lecz to długo nie potrwało, ominęliśmy go. Zaczęłam płakać.
- Tak będzie dla ciebie najlepiej, gdy oni się skapną, że uciekłaś zacznie się rzeźnia - powiedział.
- Ale Niall - załkałam.
- Nie martw się Quinn się wszystkim zajmie. - powiedział.
- To nic nie zmieni! - krzyknęłam - możesz mi chociaż powiedzieć gdzie jedziemy?!
- Na lotnisko, wracasz do Polski - powiedział. Zaraz do polski? i wszystkie wspomnienia wróciły. Mama. Nie mogłam opanować się i zaczęłam jeszcze gorzej płakać. Dojechaliśmy do lotniska lecz podjechaliśmy od drugiej strony tak, że byliśmy na pasie startowym prosto pod wielką maszyną. Wyszłam z samochodu i skierowałam się do samolotu tam dostałam chusteczki i poprowadzono mnie do pierwszej klasy.
* po 2 godzinach lotu*
Na lotnisku znów czekał na mnie ten sam samochód lecz inny kierowca wsiadłam i zawiózł mnie pod mój dom. Pusty i cichy dom. Weszłam do środka i skierowałam się do kuchni. Pusto, na stole leżała koperta a w środku 20 tysięcy, karta kredytowa i kartka w której pisało: " Z przykrością informujemy lecz Twoi rodzice i siostra umarli na niewiadome zakażenie. Zostawiamy z powodu tego, że jesteś już pełnoletnia a w Testamencie Twojego ojca pisało iż mamy przypisać Ci dom i wszystkie oszczędności tak też zrobiliśmy. W kopercie znajduje się karta kredytowa Twojego taty na którą zostały przelane pieniądze z karty kredytowej Twojej mamy. Jeszcze raz składamy szczere kondolencje. Andrzej Brzozowski" . Po policzkach znów spłynęły mi łzy. Wzięłam kartę, pieniądze i poszłam do siebie do pokoju wciąż płacząc. Otwierając drzwi zauważyłam, że na moim łóżku również leży jakaś kartka a mianowicie- " San, nie wolno Ci się z nikim kontaktować. Jeśli teraz to czytasz to znaczy, że już nie żyję. W Polsce pomoże ci Maciek. Na karcie masz 300 tysięcy milionów. Postąp z nimi to co uważasz za najważniejsze. Qiunn" . Zaraz 300 tysięcy milionów?! Boże. Maciek co on ma z tym wspólnego?! Podeszłam do szafy i wzięłam jakieś ubrania które tu zostawiłam. Została tutaj tylko moja koszula w której uwielbiałam chodzić po domu jakieś stare spodnie i buty. Wzięłam komplet i skierowałam się do łazienki. Tam szybko ubrałam umalowałam się a włosy puściłam luzem. Wyszłam i podeszłam jeszcze raz do szafy w celu wyszukania jakiejś kurtki, czapki i torby. Znalazłam , wzięłam i skierowałam się do wyjścia. Jednak przed wyjściem spakowałam do mojego plecaka najpotrzebniejsze rzeczy oczywiście telefonu nie miałam. Na dworze było już ciemno i padał mocno śnieg a ja nie miałam zamiaru sama siedzieć w tym tętniącymi bolesnymi wspomnieniami budynku. Poszłam w kierunku zachodnim. Prosto do domu Maćka.
-----------------------------------------------------
Hej,
I jak? mi się wydaje, że znośnie :) Jutro idę na urodziny więc nie wiem czy ukaże się dalsza część. Za równe 4 dni i 1 miesiąc mam urodziny :) Dobijecie do tego czasu sporo komentarzy? :) Ja jakiekolwiek błędy bardzo przepraszam. / Olaa :*
+ zapraszam;3 - One Direction? Tak poproszę ;_;
CZYTASZ? KOMENTUJ! :3
15 lutego 2013
Dwadzieścia
Masz jeszcze pare godzin. Może przeżyjesz. - takie słowa błądziły gdzieś w mojej głowie. Była godzina 15:01, zostało mało czasu. Z każdą sekundą mój strach nasilał się a teraz był tak potworny, że aż sparaliżowało mi rękę. Stałam koło okna i patrzyłam na tych wszystkich ludzi, nie świadomych tego, że kilkanaście pięter wyżej, może zginąć młoda dziewczyna.
- San - tak nazywał mnie Quinn.
- Nie odzywaj sie do mnie - powiedziałam szorstko nadal na niego nie patrząc. Posłuchał, wciąż stał przy drzwiach lecz czułam na sobie jego spojrzenie. - Macie jakieś warty? - spytałam.
- Jeśli tego będę chciał to może ktoś mnie zmienić. - odpowiedział.
- Nie chciej - powiedziałam. - zostań tutaj. Cisza. - Co by się stało jeślibyś pomógł mi stąd uciec?
- Zabito by mnie. By cie znaleźli i też zabili. San to nie ma sensu. - powiedział.
- Możesz mi coś obiecać? - spytałam odwracając się do niego.
- Zależy.
- Obiecaj mi, że już nigdy nie skrzywdzisz dziewczyny. Że zaraz po mojej - zawahałam się - śmierci, odpuścisz sobie i znajdziesz inną prace. Obiecujesz?
- Co to zmieni? - spytał zdezorientowany.
- Będzie mniej statystyk w niebie a więcej na Ziemi. - odpowiedziałam. Ten skinął głową i spuścił ją na dół. Usadowiłam się na wielkim fotelu i analizowałam wszystko to co wiem.
- Quinn? - powiedziałam.
- Tak?
- Ile już dziewczyn tak urządziłeś?
- Nie wiem 20?
- Żałujesz tego? - skinął głową - chcesz zrobić coś by nie ponieść kary od Boga? - znów skinięcie - pomóż mi uciec, wiem, że się boisz lecz nie lękaj się, ON -pokazałam na niebo - wybaczy Ci to, ale pomóż mi.
- San ja- zawahał się - nie chcę umierać.
- Nie chcesz umierać? A myślisz, że te inne dziewczyny chciały? Myślisz, że jak chce?! - krzyknęłam.
- Ja - zaczął - pomyśle. -skończył. Wiele mi to nie dało lecz Quinn to dobry dzieciak. Nagle zrobiło mi się niedobrze.
- Quinn ja zwymiotuje! - krzyknęłam a ten podszedł do mnie, wziął na ręce i wyniósł z pokoju prosto do pomieszczenia z drzwiami na których wisiała tabliczka z napisem "WC" . Zwymiotowałam, lecz nie jedzeniem, krwią. Podeszłam do lustra i tam zawirowało mi w głowie i upadłam. Pamiętam tylko, że miałam ciemno przed oczami.
*perspektywa Quinna*
Stałem przed drzwiami gdy nagle usłyszałem huk. Wszedłem a tam San leżała na podłodze a z jej głowy tryskała krew. Złapałem na telefon i trzęsącymi pacami wybrałem kontakt jako "Tata" tak tata. To on był sprawcą całej tej afery. Jeden impuls, drugi, trzeci:
- Halo? - usłyszałem znajomy mi od urodzenia głos - Quinn co się stało?
- Ta dziewczyna, no co ja jej miałem pilnować - zacząłem panikować.
- Nie mów mi, że uciekła!? - usłyszałem krzyk.
- Nie ale w łazience zasłabła a teraz się wykrwawia co ja mam zrobić?! - wrzasnąłem.
- Już idziemy. - I bip, bip, bip. Nachyliłem się nad nią i złapałem za to miejsce skąd uchodziła krew. Mocno przycisnąłem i tak czekałem aż mój kochany tatuś ruszy dupe i tu przyjdzie. Usłyszałem dźwięk truchtu. Już tu idzie. W drzwiach ukazał sie jakiś facet w białym kitlu. Odepchnął mnie tak, że aż poleciałem w tył wprost w kałużę krwi.
- Niech to szlag. - powiedziałem.
- Jak chcesz to moge cie zmienić synu.
- Niee, nie chce - powiedziałem bo dobrze wiedziałem, co zrobią moi "koledzy" San.
- I co z nią jest? - zapytałem się.
- Ma lekkie wstrząśnięcie mózgu, straciła dużo krwi. - odpowiedział.
- Da rade wstać do północy? - zapytał się mój ojciec.
- Raczej nie - odpowiedział doktor.
- Kurwa, nie no to chyba jakieś żarty! - odpowiedział rodziciel. - Masz pan wszystko zrobić by ta dziewczyna wstała i normalnie mówiła do północy albo nie znajdziesz już pan innej pracy niż sprzątaczka! - i wyszedł z wielkim hukiem.
- Pomożesz mi - zapytał lekarz jakby nie przeją się groźbą. Przenieśliśmy San do pokoju, pan McDonnagan owinął dziewczynie głowę bandażem i wyszedł. Usiadłem się na sofie koło niej i schowałem twarz w moje ręce.
- San, ocknij się - powiedziałem - San!
- Co? Ała moja głowa - powiedziała siadając.
- Namyśliłem się - powiedziałem zdenerwowany i cały spięty - pomogę ci stąd uciec.
--------------------------------------------------------------------
Heh, i jak?
Mnie osobiście się wydaje, że to co teraz piszę to jest tylko taki "mostek" od nudnego stopniuje się do coraz lepszego ale to moje zdanie. Aktualnie znajduje się na "nudnym, że ja pierdole".
+ polecam blogi zachęcam do pisania "+ http://onedirectiontakpoprosze.blogspot.com/ " gdy będziecie pisać komentarze!
+ Zapraszam na mój 2 blog One Direction? Tak poproszę ;_;
+ Postaram się napisać jeszcze dzisiaj 2 rozdział ale nie obiecuję! ;_; / Olaa :*
- San - tak nazywał mnie Quinn.
- Nie odzywaj sie do mnie - powiedziałam szorstko nadal na niego nie patrząc. Posłuchał, wciąż stał przy drzwiach lecz czułam na sobie jego spojrzenie. - Macie jakieś warty? - spytałam.
- Jeśli tego będę chciał to może ktoś mnie zmienić. - odpowiedział.
- Nie chciej - powiedziałam. - zostań tutaj. Cisza. - Co by się stało jeślibyś pomógł mi stąd uciec?
- Zabito by mnie. By cie znaleźli i też zabili. San to nie ma sensu. - powiedział.
- Możesz mi coś obiecać? - spytałam odwracając się do niego.
- Zależy.
- Obiecaj mi, że już nigdy nie skrzywdzisz dziewczyny. Że zaraz po mojej - zawahałam się - śmierci, odpuścisz sobie i znajdziesz inną prace. Obiecujesz?
- Co to zmieni? - spytał zdezorientowany.
- Będzie mniej statystyk w niebie a więcej na Ziemi. - odpowiedziałam. Ten skinął głową i spuścił ją na dół. Usadowiłam się na wielkim fotelu i analizowałam wszystko to co wiem.
- Quinn? - powiedziałam.
- Tak?
- Ile już dziewczyn tak urządziłeś?
- Nie wiem 20?
- Żałujesz tego? - skinął głową - chcesz zrobić coś by nie ponieść kary od Boga? - znów skinięcie - pomóż mi uciec, wiem, że się boisz lecz nie lękaj się, ON -pokazałam na niebo - wybaczy Ci to, ale pomóż mi.
- San ja- zawahał się - nie chcę umierać.
- Nie chcesz umierać? A myślisz, że te inne dziewczyny chciały? Myślisz, że jak chce?! - krzyknęłam.
- Ja - zaczął - pomyśle. -skończył. Wiele mi to nie dało lecz Quinn to dobry dzieciak. Nagle zrobiło mi się niedobrze.
- Quinn ja zwymiotuje! - krzyknęłam a ten podszedł do mnie, wziął na ręce i wyniósł z pokoju prosto do pomieszczenia z drzwiami na których wisiała tabliczka z napisem "WC" . Zwymiotowałam, lecz nie jedzeniem, krwią. Podeszłam do lustra i tam zawirowało mi w głowie i upadłam. Pamiętam tylko, że miałam ciemno przed oczami.
*perspektywa Quinna*
Stałem przed drzwiami gdy nagle usłyszałem huk. Wszedłem a tam San leżała na podłodze a z jej głowy tryskała krew. Złapałem na telefon i trzęsącymi pacami wybrałem kontakt jako "Tata" tak tata. To on był sprawcą całej tej afery. Jeden impuls, drugi, trzeci:
- Halo? - usłyszałem znajomy mi od urodzenia głos - Quinn co się stało?
- Ta dziewczyna, no co ja jej miałem pilnować - zacząłem panikować.
- Nie mów mi, że uciekła!? - usłyszałem krzyk.
- Nie ale w łazience zasłabła a teraz się wykrwawia co ja mam zrobić?! - wrzasnąłem.
- Już idziemy. - I bip, bip, bip. Nachyliłem się nad nią i złapałem za to miejsce skąd uchodziła krew. Mocno przycisnąłem i tak czekałem aż mój kochany tatuś ruszy dupe i tu przyjdzie. Usłyszałem dźwięk truchtu. Już tu idzie. W drzwiach ukazał sie jakiś facet w białym kitlu. Odepchnął mnie tak, że aż poleciałem w tył wprost w kałużę krwi.
- Niech to szlag. - powiedziałem.
- Jak chcesz to moge cie zmienić synu.
- Niee, nie chce - powiedziałem bo dobrze wiedziałem, co zrobią moi "koledzy" San.
- I co z nią jest? - zapytałem się.
- Ma lekkie wstrząśnięcie mózgu, straciła dużo krwi. - odpowiedział.
- Da rade wstać do północy? - zapytał się mój ojciec.
- Raczej nie - odpowiedział doktor.
- Kurwa, nie no to chyba jakieś żarty! - odpowiedział rodziciel. - Masz pan wszystko zrobić by ta dziewczyna wstała i normalnie mówiła do północy albo nie znajdziesz już pan innej pracy niż sprzątaczka! - i wyszedł z wielkim hukiem.
- Pomożesz mi - zapytał lekarz jakby nie przeją się groźbą. Przenieśliśmy San do pokoju, pan McDonnagan owinął dziewczynie głowę bandażem i wyszedł. Usiadłem się na sofie koło niej i schowałem twarz w moje ręce.
- San, ocknij się - powiedziałem - San!
- Co? Ała moja głowa - powiedziała siadając.
- Namyśliłem się - powiedziałem zdenerwowany i cały spięty - pomogę ci stąd uciec.
--------------------------------------------------------------------
Heh, i jak?
Mnie osobiście się wydaje, że to co teraz piszę to jest tylko taki "mostek" od nudnego stopniuje się do coraz lepszego ale to moje zdanie. Aktualnie znajduje się na "nudnym, że ja pierdole".
+ polecam blogi zachęcam do pisania "+ http://onedirectiontakpoprosze.blogspot.com/ " gdy będziecie pisać komentarze!
+ Zapraszam na mój 2 blog One Direction? Tak poproszę ;_;
+ Postaram się napisać jeszcze dzisiaj 2 rozdział ale nie obiecuję! ;_; / Olaa :*
Subskrybuj:
Posty (Atom)